همیشه خراشی هست روی صورت احساس

گذر آنجاست که تو در میابی باید رفت

                                        از خود می نویسم و برای عروج

هراس

 من در این شامگه تنهایی

چه هراسی دارم

 اگر آن سوی چراغ

جغدکی نغمه ی نفرین شده ی فردا را

دم به دم بر من ِ شبزده تکرار کند.

چه هراسی دارم

اگر از فردا هم

 قد امروز به من سهم رسد.

من همانجا که فراموش شدم

کوس بدرود خودم، سر دادم

تا فراموش کنند خاطراتم را نیز.

اگر از کل زمین

سهم من خنده ی توست

چه هراسی دارم

اگر از خنده ی تو

 مرگ هم یاد مرا پاک کند

                                                      از خود می نویسم و برای عروج

گاه اگر اشک به چشمان خلأگونه ی من دست سردی بکشد

 حجم اندیشه ی توست

                                                      از خود می نویسم و برای عروج

مرا ببخش

مرا ببخش برای با تو بودن.

 مرا برای تمام گناهانی که انجام داده ام ببخش. برای ارمغان های خونین

 و قتل عام دقایق با تو بودن. مرا به گونه ای ببخش که تمام آونگ های

 زمان از حرکت باز ایستند و تمام شمع های جهان از آب شدن.و همه حتی

 اتم های ریز زمان محو قلب پاک تو شوند. مرا با تمام وجودت ،با دستان

 گرمت و نگاه مهرآلودت ببخش. مرا از زمان های دور افتاده تا حال های

 ننگین ببخش. سرشار از صداقت ، سرشار از شوق رهایی و برای

 بخشش ببخش.

                                              از خود می نویسم و برای عروج

پروانه

به چه می اندیشی

به تلاطم های شبرنگ وجودم

یا به اندوه نگاهم

یا تبسم های سنگین لبانم

من ،،به چه می اندیشم

به تو می اندیشم

به نگاهت که چه آرام مرا لرزانید

و به اندیشه ی سبزت

و به گرمای وجودت که به من فرصت پروانه شدن را بخشید

با تو من غرق شدم

غرق یک لحظه ی آرام و متین

غرق پروانه شدن و شکستن تا رسیدن به همین

پس به من بنگر و آرامم کن !

این صداهای عجیب آخر آرام مرا می بلعند

من تو را می خواهم

بین این بازترین فرصت تقدیر خودم

پس مرا دریابم  تا به پروانه شدن آگاهم !

                                     ( فقط برای تو می نویسم تا بدانی که می دانم.)

من رسیدم به.....!

من گریزان شدم از فربه ی تقدیر و قضا

آن زمانی که زمین روی ز من تابانید

بعد از این لحظه ی سرد

من رسیدم...

به کجا...؟

به فراسوی حیات

به تمنای زمین

به سر لحظه ی مرگ

من رسیدم به خودم

به خود گم شده ام

و رسیدم به تمامیت یک لحظه ی سرد

و زمین....

پس بریدم !

در همان لحظه ی اول که زمین دست به دستانم داد

گاه سکوتم را می شکنم و تو را صدا می کنم.و تو آرام همچون نسیم دست اهوراییت را بر گونه های یخ

زده ام میکشی.خدای من گرچه هر روز برای دوریت اشک می ریزم ،برای فراقی که فرجام بی راهه هایم

است اما هنوز به این میبالم که دوستت دارم.گرچه فاصله های قریب را غریبه ای میان خود و تو میابم.

به تماشا سو گند

و به آغاز کلام

و به پرواز کبوتر از ذهن

واژه ای در قفس است

همه چیز همان بود که سهراب می گفت

زندگی جذبه ی دستی است که می چیند

زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی پیچیده است

مرگ پایان کبوتر نیست

مرگ وارونه ی یک زنجیره نیست

من از او فهمیدم:

زندگی را،عشق را

محبت ، مرگ را

شعر او انگار هر قافیه اش

شرح هر ثانیه ی زندگی است

واژه هایش همه از جنس بلور

من ازاو فهمیدم :

چتر ها را باید بست

زیر باران باید رفت

عشق را زیرباران باید جست

او همان مرد زمین بود که فهمید

الاق ینجه را می فهمید

سنگ آرایش کوهستان نیست

در کف دست زمین گوهر ناپیدایی است

که رسولان همه از تابش آن خیره شدند

سهراب زندگی می کرد

شعر هم می ساخت

نقاشی هم می کرد

پدرش وقتی مرد

پاسبان ها همه شاعر بودند

مرد بقال ازاو پرسید:

چند من خربزه می خواهی

سهراب به او پاسخ داد:

دل خوش سیری چند؟

زندگی را فهمید

او از آنجا به زمین می نگریست

که من و تو نرسیدیم آنجا

قایقش را که به آب انداختند

دور شد ،دور شد از این خاک غریب

کار از کار گذشت

دستهایم سرد شد

گامهایم ایستاد

فرش زمین تنها شد

باد هم زوزه کشان راهی شد

رفتی از چشمانم

و به اندوه من رفته ز یاد

و به برهان حیات

و به باغ سر پیچ

فصل زردی دادی

همه از مرگ

همه از ترس

همه از لرزه ی ظلمت سرشار